Beyaz Gemi - Cengiz Aytmatov | Kitap Yorumu

  Beyaz Gemi yıllardır rafımda bekler dururdu. Birkaç kez başlayıp sıkıcı bulup hep başında okumayı bırakmıştım. Halbuki birkaç sayfa daha okusam kitabın iç yüzünü okuyabilecekmişim. Kitabı hiç beklemediğim bir şekilde çok beğendim. 160 sayfaya derin anlamlar sığdırılmış. Kitabın ana karakteri anne babası tarafından terk edilip dedesiyle yaşayan bir çocuktur. Adını bilmeyiz kitap boyunca... Bazı kaynaklarda çocuğun aslında Cengiz Aytmatov olduğu söylenirken, bazılarında da çocuğun masum tüm insanları temsil ettiği söyleniyor. Çocuk da dahil olmak üzere aslında her karakter bir değeri temsil ediyor. Hayatın içinden karakterler var ve hayatın acımasız gerçeklerini yüzünüze yüzünüze çarpıyor. Orozkul kötüdür, çocuğu olmadığı için hırsını karısını döverek çıkarır. Güç onun elinde olduğu için insanlar onu sevmese de gıkını çıkaramaz. Yaşını başını almış, saygı görmesi gereken iyi kalpli Mümin Dede bile. Aslında bu kitap iyiyle kötünün mücadelesini anlatıyor. Peki kim kazanıyor bu mücadeleyi?  İşte bu kısmı tamamen sizin bakış açınıza bağlı. Ben kitabı bitirdiğimde kötünün iyiyi ezdiğini ve hayatta hep bu tür insanların kazandığını düşünmüştüm. Sonra yazar notunu okuduğumda Aytmatov'un tam tersini düşünerek böyle bir son hazırladığını öğrendim.  Hani derler ya kitap okumak size farklı bakış açıları kazandırır diye. İşte tam olarak bakış açınıza göre  değişebilecek türde bir son vardı. 

Ölüm Daha Güzeldi – Mehmet Niyazi | Kitap Yorumu

“...O mutlu ölümün kollarında şimdi. Onun için her şey bitti. İnsanların zulmünün ulaşamayacağı bir yerde artık...”

  Ölüm Daha Güzeldi, temeli gerçeğe dayanan bir roman. Sanırım bundan dolayı oldukça etkilendiğim bir roman oldu. Kitabın ön ve arka kapağında konusunu veren şöyle bir yazı var:" Bu roman eski SSCB esareti altında, Azerbaycan’da hürriyet ve istiklal hasreti içinde kıvranan soydaşlarımızın çırpınışlarını anlatmaktadır. Konusu, belli başlı kahramanları gerçek kişilerdir." Kitabı bitirdikten sonra içinde geçen olaylar hakkında daha fazla araştırma yapma gereği duydum. Aslında bu konu hakkında ne kadar cahil olduğumu fark ettim. Edebiyatın bir güzelliği de bu değil mi zaten? Unutulmaya yüz tutmuş yaşanmışlıkları, acıları, zulmü, hayatları mahvolan masum insanları unutturmamak... O insanlar kendisinden sonraki nesiller rahat etsin diye onca cesaret örneği gösterdiyse bunun bir karşılığı onları güzelce anmak, unutturmamak olmalı. Tıpkı bu kitapta olduğu gibi.